“Seraogna está antes do pensamento, nunha virxinidade nada inocente que comparte con Iqbal… Hai unha duplicidade incrible en Seraogna: a de verse desde fóra e desde dentro simultaneamente (…) Trata sobre o erotismo e o amor cotián que se entrelazan coa natureza, e que descobren as formas compartidas do corpo humano cos elementos: aire, auga, herba, lume, tempo. A perspectiva deixa de ser masculina e ábrese á infancia… O feminino tamén está presente…” (Paula Domínguez).