Ricardo Moreno naceu en Madrid no ano 1950. Licenciouse en Matemáticas pola Universidade de Santiago en 1973 e, dous anos despois, conseguiu unha cátedra de instituto, na que exerceu ata a súa xubilación. En 1997 completou a súa carreira de Filosofía e, en 1990, defendeu a súa tese de doutoramento. En 1993 trasladouse a Madrid, onde reside actualmente, e nos últimos anos da súa vida profesional foi profesor asociado na Facultade de Matemáticas da Universidade Complutense.
Publicou máis dunha ducia de libros sobre a historia das matemáticas, así como varias traducións de códices matemáticos medievais árabes e latinos. Tamén escribiu libros sobre educación, como Panfleto Antipedagóxico, De la buena y la mala educación, La conjura de los ignorantes e Los griegos y nosotros. Na súa obra filosófica e de reflexión, publicou Diccionario semifilosófico, Trece cartas a Dios, Nosotros y Voltaire, Breve tratado sobre la estupidez humana, Breve tratado sobre la felicidad, Qué hay de nuevo Chesterton e Contra la estupidez aprende a pensar. No campo da narrativa, publicou Achave perdida, Los cinco en el país de los números e Trece historias delirantes. Tamén traduciou ao galego A balada de amor e morte do Alférez Christoph Rilke, de Rainer Maria Rilke (Medulia).
